Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder. In het Sarphatihuis in Amsterdam zit een oude man. Hij glimlacht. Het is nacht. De andere oudjes zijn naar hun kamers, maar hij heeft een fijn tafeltje dicht bij de piano in de grote hal. Het is wellicht de laatste nacht in het leven van de oude Ramses Shaffy. De voordeur gaat open en daar staat zijn jongere evenbeeld met glazen en wijn. Die jongere Ramses moet het hele leven nog meemaken. Hij moet nog zingen, vechten, huilen, bidden, lachen, werken én bewonderen. Hij moet nog eenzaam dwalen door het stille Amsterdam waar de auto’s en de fietsen levenloze dingen zijn. Hij moet z’n hoofd nog in z’n nek gooien in de regen om z’n smoel lekker nat te laten worden. ‘Ramses’ is een muzikale voorstelling, want het leven van Ramses Shaffy was vol muziek.
Eerder werd aangekondigd dat Hans Hoes de rol van de 'oude Ramses' zou gaan overnemen. Om gezondheidsredenen is deze castwissel teruggedraaid en wordt deze rol gespeeld door Tom Jansen.
De Volkskrant, 4 sterren, “Uitermate vakkundig gemaakt”, “Hans Hoes is een openbaring”
AD, 4 sterren, “Hans Hoes prachtig als de oude Ramses”, “William Spaaij, Brel-achtige proporties”, “Ramses voortreffelijk”
NRC, 4 sterren
GPD / Jacques d'Ancona, 5 en een halve ster!, “Ontzagwekkend sterk”, “Document van een intense pracht”, “Hans en William magistraal”
De Telegraaf, 4 en een halve ster, “Verbluffend goed”, “Ramses moet je simpelweg gezien hebben”
Metro, 5 sterren, “Gaat dat zien”, “Veel beter wordt het niet”
Trouw, “Indrukwekkende Ramses”, “voortreffelijk”, “Hans Hoes laat je van Ramses houden”