De heren van Schudden, Noël van Santen en Emiel de Jong, houden van de dwalende mens. We zijn tenslotte allemaal de weg weleens kwijt. Zelf staan ze regelmatig kort stil met hun natte vinger in de lucht om de juiste windrichting te bepalen, terwijl hun voeten wegzakken in de klei. Een mens mag twijfelen, maar het is o zo raadzaam om in beweging te blijven. Als je levenslust is veranderd in levenslast en je bent met je doelen gaan dolen dan voelt dat niet als een feestje. En ook al ben je de weg kwijt: je bent er nu toch, dus dan vieren we het maar. Schudden zoekt het ondraaglijke en de lichtheid van het bestaan en stopt dit in scènes die zullen beklijven. Of je er nu wel of niet voor in de stemming bent, ergens valt altijd iets te vieren.
↧